Νο my heart will never be far from here...
>> Κυριακή 22 Μαρτίου 2009
Θυμάμαι τις μέρες που η μεγάλη λεύκα στο χωριό ήταν ζωηρή, και μου προκαλούσε φτέρνισμα κάθε άνοιξη με τα χνουδάκια της που ταξίδευαν στον άνεμο. Tότε που ο Ξηριάς είχε νερό που έτρεχε ανάμεσα στα πλατάνια,και πλατσουρούσα τα πόδια μου στο νερό μαζι με τις σαγιονάρες, με αποτέλεσμα να γίνομαι ένα μαύρο χάλι πατώντας το χώμα στον γυρισμό για το σπίτι...
Θυμάμαι τις μέρες που ο μπαμπάς είχε μια μεγάλη, βαριά κάμερα και έβρισκε την ανατολή συναρπαστική,οπότε στην Αθήνα τα 10/30 βίντεο που βλέπαμε ήταν διαφορετικές ανατολές.Θυμάμαι οτι το πιο σημαντικό πράγμα να δείξω στην κάμερα για να πάρω μαζί στην Αθήνα, ήταν τα σαλιγκάρια που μάζευα μετά τις βροχές,και οι μαργαρίτες που περνούσα για χαμομήλια...
Θυμάμαι ,πρίν πέσει ο δρόμος για το υδραγωγείο (που περνούσε μέσα απο βουνά),πως είχα χαθεί με τα παιδιά της παρέας και μας κυνήγησαν κάτι τσοπανόσκυλα,αναγκάζοντας μας να καβαλήσουμε το βουνό και να δούμε το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα της ζωής μας...
Θυμάμαι τον μπάμπι το λούτρινο ελαφάκι μου πρίν του τραφήξει το κεφάλι ο ξάδερφός μου και το αφήσω στο ράφι, θεωρώντας το νεκρό.Θα χάρηκε ο καήμενος,τον τραβολόγουσα παντού,μερικές φορές δεμένο απ' τον λαιμό,γιατι περίμενα να περπατήσει...
Τώρα η λεύκα που έζησε τοσα χρόνια πριν απο εμένα μοιάζει στα τελευταία της,και θα πρέπει να βρω άλλον λόγο να φτερνίζομαι.Η κάμερα έσπασε, και γω δεν μαζεύω πια σαλιγκάρια ούτε μαργαρίτες.Το ποτάμι στέρεψε και δεν κυκλοφορώ πια με σαγιονάρες.Τώρα δεν περιμένω να περπατήσει ο μπάμπης...όχι επειδή εκείνος γέρασε,αλλα επειδή εγώ δεν πιστεύω πια πως θα τα καταφέρει...
Αλλά πάλι,ίσως να θέλει απλά ένα χεράκι ακόμα...
