Ζουληγμένα Νεράτζια
>> Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009
Κατεβαίνοντας απο το λεωφορείο λίγες νύχτες πριν, ο αέρας μύριζε νεράτζι. Αμέσως ένα χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό μου και πήγα πίσω στην περασμένη άνοιξη, όταν όλα τα πράγματα στη ζωή μου έδεναν μετα απο πολύ καιρό αυταπάρνησης.
Περπάτησα αργά το δρομάκι προς το σπίτι, διαδρομή που συνήθως κανω βιαστικά οταν γυρνάω αργά απο το μάθημα. Είχε ξαστεριά και έκανε ελαφριά ψυχρούλα. Μέσα στο αγχος και στο τρέξιμο αυτων των ημερών, αυτο το ταξιδάκι στο χρόνο μου άδειασε ευχάριστα το κεφάλι.
Κοιταξα δεξιά και αριστερά και έκανα να περάσω τον δρόμο. Κάπου στη μέση του, ηταν και η πηγή της μυρωδιάς.
Το ζουληγμένο νεράτζι τράβηξε το μυαλό μου ξανά στο παρόν, τα πόδια μου στο γνωστό βιαστικό βήμα.
Και καταλήγοντας πως η ζωή είναι κατι σα κέντημα, αποφάσισα να πάρω ξανά τη βελόνα και να μπαλώσω τα κενά μου απ'την αρχή,με πολύχρωμες κλωστές.
