Ignorance is simply ignorance
>> Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2010
Πολύ κρύο εχει αυτές τις μέρες! In fact, εχει ΤΟΣΟ κρυο, που θελω να παω μεχρι το περίπτερο να παρω μια φαντα χωρις ανθρακικό και το σκέφτομαι υπερβολικά πολύ, ενω η μοριακή βιολογία περιμένει μισάνοιχτη στην ακρη του γραφείου.
Τσοπ τσοπ,χρυσή μου, μην εισαι λιπόψυχη. Τσοπ τσοπ και τραβα να παρεις την φαντα, μου λεει η δευτερη μου ταυτότητα.
Τσοπ τσοπ και γω φοραω το μπουφάν πανω απο την πιζάμα και βγαίνω. Και ΦΤΟΥ ξεχασα τα γυαλιά μου και τα φώτα του δρόμου μοιάζουν σα λιωμένες πυγολαμπίδες σε χαρτί διαφανές, χρωματιστό.
Περίεργα βλέπεις τον κόσμο οταν δεν βλεπεις καλά. Ισως λιγάκι πιο όμορφο, ίσως λιγάκι πιο αθώο. Κανεις δεν σε κοιτάει περίεργα, και το φεγγάρι ίσως μοιάζει και διπλό. Περίεργα βλέπεις τον κόσμο όταν ξεχνάς τα γυαλιά σου. Σίγουρα πιο θολό, όχι και τοσο αυστηρό. Τίποτα δεν εχει πια καθορισμένο σχήμα. Αυτό είναι είτε αμάξι, είτε καδος σκουπιδιών. Ο,τι και να ναι, δεν θα το θελα πανω μου.
Περιμένω και περνάω στο περίπτερο, ακουμπαω τα 5 ευρό που σίγουρα δεν μου περισσεύουν. Ευτυχώς αυτα τα βλέπω καλα!
Γυρνώντας σπίτι, ρίχνω μια αχόρταγη ματιά στον ακαθόριστο κόσμο μου. Μια γάτα ή σκύλος περνάει τον δρόμο μαζί μου. Ενας κάδος ή ενα αμάξι στρίβει στην γωνία. Ενα δέντρο ή ενας άνθρωπος κουνιέται στο βάθος. Κάποιος στέκεται στο φούρνο και ή χαμογελάει ή κλαίει. Το φεγγάρι είναι ή ενα, ή δύο.
Χαμογελάω και αλλάζω χέρι με το οποίο κρατάω την φάντα γιατι εγινα παγάκι.
Είναι ωραία να μην είσαι σίγουρος για τον κόσμο. Ολα να μπορούν να είναι 1002 πράγματα. Είναι ωραίο να μη βλέπεις οταν δεν θέλεις να δεις.
Ξαφνικά σκέφτομαι ποσοι ανθρωποι το κανουν αυτό, χωρίς να χρειάζεται να ξεχνούν τα γυαλιά τους. Ποσοι αγνοούν επειδή θελουν να αγνοήσουν, πιστεύοντας πως καποιες καταστάσεις δεν θα τους αγγίξουν ποτε.
Στραβομουτσουνιάζω και ξεκλειδώνω το σπίτι. Μπρρρρ το δάγκωσα.
Βρίσκω τα γυαλιά μου και τα φοράω.
Είναι ωραίο να βλέπεις, τελικά.
