The man who sold the world

>> Παρασκευή 10 Απριλίου 2009

"I laughed and shook his hand, and made my way back home
I searched for a foreign land, for years and years I roamed..."

-The man who sold the world



Η "χώρα" που ψάχνει ο καθένας μας είναι διαφορετική,γι' αυτό και είναι αδύνατον να καταλάβεις γιατί θέλουν οι άνθρωποι τα πράγματα που θέλουν.

Η δική μου χώρα είναι κάπου ανάμεσα στις ανθισμένες νερατζιές των στενών του Γκαζιού,στον αντικατοπτρισμό της πανσέληνου στα νερά του Πειραιά και στο πάθος που βρίσκω μεσα σε αυτή την ζωή,όπως και αν αυτό εκφράζεται.

Ο πατέρας μου ανεβαίνοντας απ' τον κήπο σήμερα μου είπε :"Η πορτοκαλιά έχει άνθη,αλλα αυτά πέφτουν πριν ανοίξουν.Κρίμα τόσο λίπασμα."

Το μυαλό μου πήγε αμέσως στην ταινία που είδα πριν λίγες μέρες,το Velvet Goldmine,η οποία συγκαταλέγεται χωρίς αμφιβολία στις καλύτερες ταινίες που έχω δει.

"I knew I should create a sensation, gasped the Rocket, and he went out."-Brian Slade


Star της Glam Rock στο Λονδίνο του 70,ο Brian Slade σκηνοθετεί τον θάνατο του,δίνοντας τέλος στην καριέρα του πάνω στο αποκορύφωμά της.Με την αποκάλυψη της αλήθειας οι οπαδοί του τον αποκηρύσσουν και το αστέρι του σβήνει για πάντα καθώς ο κόσμος ετοιμάζεται να δεχτεί την νέα μόδα της εποχής.Μια σκηνή που τόλμησε να προκαλέσει την κοινωνία σε πολλά επίπεδα,η εποχή του glitter και του motto "everybody's bisexual" καταρρέει αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση.

Rock music has always been a reaction against accepted standards. And homosexuality has been going on for centuries. At the moment having a 'gay' image is the 'in' thing, just like a few years ago it was trendy to wear a long gray coat with a Led Zeppelin record under your arm.


Είναι αυτή η γλυκιά παρακμή,το ανθάκι πορτοκαλιάς που δεν κατάφερε να ανοίξει,τα πράγματα που προκάλεσαν μα δεν άγγιξαν τον κόσμο όσο οι εμπνευστές τους θα ήθελαν.

Είναι η δίψα του κόσμου για ελευθερία σκέψης,και μέσα απο αυτήν για κάθε είδους ελευθερία.Όλες οι επαναστάσεις μας,μεγάλες και μικρές,λαμπερές και μαυροντυμένες,καθημερινές και περιστασιακές,όλες ψάχνουν για τη δική μας "χωρα".

Δεν πιστεύω πως το λίπασμα που ρίξαμε στην πορτοκαλιά πήγε χαμένο.Δημιούργησε έστω και για λίγο πολλά όμορφα λουλούδια,ακόμα και αν ελάχιστοι πρόλαβαν να τα δουν πριν αυτά πέσουν στο έδαφος,λίπασμα για τις επόμενες ανθοκομικές μας "επαναστάσεις"...



Και επειδή έχω σκάσει να δείξω αυτό το βίντεο σε όλο τον κόσμο αλλα φοβάμαι το κράξιμο,here it is...
The man who sold the world-Velvet Goldmine

2 σχόλια:

mindstripper 12 Απριλίου 2009 στις 2:10 π.μ.  

Έχεις δίκιο βέβαια... Πώς είναι δυνατόν να πηγαίνει χαμένο το λίπασμα που βγάζει τόσο όμορφα λουλούδια; Αφού υπάρχουν άνθρωποι σαν και τους δυο σας που αυτό που βλέπουν, για όσο λίγο, το κρατούν όμορφη φωτογραφία στα βιώματά τους.

Την ταινία θα τη δω. Με τέτοιους πρωταγωνιστές δύσκολο και να αντισταθείς κιόλας. Και να σου πω, pay no attention στο κράξιμο των άλλων. Σημασία μόνο σ' αυτό που είναι μέσα στα κεφάλια μας. ;-)

Obsession 13 Απριλίου 2009 στις 1:20 μ.μ.  

Άσχημο πράγμα η στενομυαλιά mindstripper...Σκοτώνει πολλά όμορφα πράγματα...

Την ταινία την είδα online απο το tv-links,καθώς δεν εχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα!Ομως ξετρελάθηκα τόσο που την παρήγγειλα σήμερα στο fnac :P

Και πάλι καλή ανάρρωση!

About This Blog

Lorem Ipsum

  © Blogger template Shiny by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP