Trapped is he,who cannot see the exit

Ημερολόγιο στεριανού καπετάνιου,Δευτέρα 13 Ιουλίου 2009

Στην Κηφισιά το πρωί εχει κρύο.Το μεσημέρι γυρνώντας απ'το Μπενάκειο σίγουρα θα ξεχάσεις τη ζακέτα.

Φυσικά θα την ξεχάσεις ενώ θα χεις ήδη φύγει 5 λεπτά μακρια απο το γραφείο στο οποίο περασες 6/7 ωρες υποχρεωτικής παρουσίας στο κτίριο,καθισμένος μπροστα απο εναν κλειστό πανάρχαιο υπολογιστή με windows 98 και χαλασμένο mouse,κοιτώντας το κενό.

But that's a good thing.Ποσες φορες μεσα στη χρονιά ειχες τον χρονο να κοιτάξεις το κενό;;Απάντηση:Άπειρες!!

Οι δυο υπάλληλοι του εργαστηρίου κοιτάνε το κενό παρέα με μενα.Η μια που και που διαβάζει κουτσομπολιά στο ιντερνετ.Εγώ φυσικά δεν εχω ίντερνετ.Οποτε βγαζω ενα μαντηλάκι και καθαρίζω το πληκτρολόγιο.Γράφω το ονομα μου στην σκονισμένη οθόνη.Σκέφτομαι τα νιάτα μου που τρώω σε αυτην την καρέκλα(οκ τωρα υπερβάλλω λίγο).
Αλλά δεν μπορώ να μην σκέφτομαι την ατάκα μιας απ τη σειρά "τα φιλαράκια"

"Ι thought that movie was so incredibly boring.And I said to myself:Now that's 2 hours of my life I'm never getting back"

Θα θελα να μαι σε ενα πλοιο στο Αιγαίο και να ακουω με αυτα τα τεράστια ακουστικά για δελφινάκια.Ουφ ουφ.

Σε καπια φαση με πήρε ο ύπνος.Επρεπε να παω να ασφαλιστώ και στο ΙΚΑ,αλλα εχω μια περιεργη αίσθηση πως δεν θα πεθάνω στον ύπνο μου.

Η μια υπάλληλος είναι γύρω στα 30.Ισως λιγότερο.Δεν μπορω να φανταστώ τη μαπα μου σε ενα γραφείο να διαβάζω κουτσομπολιά για 30 χρόνια.Ουφ ουφ.

Χτες,καθως ο ουρανός σκοτείνιαζε,θυμήθηκα ενα ταξίδι για Εύβοια,ενα χειμώνα.Ηταν η μονη φορά που ειχε νυχτώσει οσο ήμουν στο πλοίο.Ανέβηκα στο κατάστρωμα και χάζευα τα φώτα του νησιού.Ποσο το αγαπάω,αυτό το νησί...