The rain is so real lord,and the rainbows pretend...

Βρικολακιάζω τελευταία.Όχι οχι,μη φοβάστε,οχι κανονικά :P

Ξυπνησα ξημέρωματα Σαββάτου,στο αγαπημένο μου μερος του κόσμου.Έξι το πρωί και μόλις που χάραζε.Απο το προηγούμενο απόγευμα οι άνεμοι φυσούσαν δροσεροί,το ταξίδι με το πλοίο έκανε τα αυτιά να βουίζουν και τα ρούχα να φουσκώνουν σα μπαλονάκια.Βγήκα στην ταράτσα και χάζευα τα μαύρα σύννεφα,μικρές υποσχέσεις της αυγής τρυπούσαν το σώμα τους.

Στην ζωή μου ως σήμερα,προτιμώ τις βαθιές πληγές απο τα πολλαπλά papercuts.Ξέρεις που είναι και αποφεύγεις να τις τσιγκλάς.

Μπουμπούνισε δυνατά και άρχισε να ρίχνει χοντρές ψιχάλες.Σε δευτερόλεπτα έβρεχε καρεκλοπόδαρα.Είναι αγένεια να αρνείσαι τους καλούς φίλους.

Έπειτα απο λιγα λεπτά μάζεψα την απλωμένη μου μπλούζα και μπήκα στο σπίτι,γνωρίζοντας πως θα έχανα το πρωινό μπάνιο.