I just wanted to fry an egg.
>> Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009
Μια το βράδυ και πήρα δρόμο και δρομάκι να 'ρθω σπίτι απ την Ν.
Κανει κρύο μα το παλεύω ακόμα με ένα κοντομάνικο. Τι ανάποδη γυναίκα. Το πρωι εφυγα με φούτερ και δερματινο, το βραδυ γυρναω με κοντομάνικο και δερμάτινο στο χερι.
Κανει ζέστη ρε πουστη, κανει ζέστη.
Σκέφτομαι πως άνετα θα με σφάξουν τα πρεζόνια της γειτονιάς, και τα παλιοτάκουνα κανουν υπερβολικό θόρυβο για 4 ποντοι. Ρεεε θα μας πιασουν ρεεε σςςςςςςςςςςςςςςςςςςς!!!!!
Περνώντας απο το γνωστό δρομάκι κοιτάζω ασυναίσθητα μεσα απο ενα τζαμι που βλεπει φατσα στον δρομο. Ο σπασίκλας στο pc ειναι καθε βράδυ εκεί, και καθε φορα αισθάνομαι καλύτερα οταν τον βλέπω να καίγεται. Καμμιά μερα θα του φωνάξω "καληνύχτα φιλαράκι" και θα νομίζει πως μουρλάθηκα. Μεταξύ μας, οταν το κανω θα το νομίζω και γω.
Η κολλητή μου παίρνει πτυχίο του χρόνου, θα κάνει και ΑΣΕΠ λέει. Της παει το δασκαλίκι, το χει. Εγώ τουλάχιστον θα την άκουγα αν μου βαζε τιμωρία. Νταξ θα χε τα δίκια της, το λεξιλόγιο μου είναι φτωχό και η ορθογραφία μπάζει.
Πού θα πας μωρή; Που θα βρείς χειρότερα; Δεν πειράζει χαλάλι. Θα βλέπεις την εξοχή καθε πρωί με το τουτού στα ξένα και θα μου στέλνεις καρτ ποστάλ. Χαίρομαι να σε βλέπω να προχωράς ξέρεις. Θα ρχομαι με ενα μπουκάλι μαλιμπού και όρεξη για μαλακίες. Αστείρευτη την εχω άλλωστε!
Για να ξεφύγω απ' την κολλητή μου τη χαμούρα, θα πω πως δεν με συμπαθώ ιδιαίτερα σήμερα. Ναι είναι μια απ' αυτες τις μέρες. Εμενα και την ικανότητα μου να απαξιώνω καταστάσεις και σχέσεις ανθρώπων. Δεν είναι πως έχω πληγωθεί βαθιά απο καποιον ή κατι παρόμοιο μελοδραματικό. Όχι. Απλά ήμουν παντα λιγο εναντια σε όλα.
Σε απόψεις, αξίες, "θέλω", "πιστεύω". Έχω μόνο μια αξία που δεν θα αντικρούσω ποτέ, και αυτη ειναι "να αποδέχεσαι και να σέβεσαι την ελευθερία του άλλου".
Πάντως μερες σαν αυτή σκέφτομαι πως κατι παει σοβαρά στραβά με μενα. Μόλις νιώσω το σχοινί να τσινάει νιώθω το αιμα μου να βράζει. Δεν θα σπάσει, άλλο λίγο, κι άλλο, κι άλλο.
Κι αν σπάσει το σχοινί; Αν δείξω αυτο που είμαι, απλώσω όλη μου την προσωπικότητα μπροστά σας, κάθε μικρό σκοτεινό κομματάκι, τι θα πείτε τοτε για μένα; Θα αποδεχτείτε και θα σεβαστείτε την ελευθερία μου να είμαι, ό,τι είμαι;
Το να είσαι single ειναι μια περίεργη εμπειρία. Διεγερτική, αλλα περίεργη. Ωρες ώρες ζητάς ενα στήριγμα διαφορετικό απο αυτό των φίλων, οσο και αν τους αγαπάς. Κάποιον που να νιώθει πως του ανήκεις με έναν τρυφερό τροπο. Ένα δεσμό διαφορετικό.
Ανοίγω την πόρτα και μπαίνω σπίτι, κλειδωνω και παω προς την κουζίνα. Θέλω να τηγανίσω ενα αυγό. Φτου να πάρει η ώρα μία και όλοι κοιμούνται. ΘΕΛΩ ΕΝΑ ΑΥΓΟ.
Ποιον κοροιδέυω; Αύριο θα με αγαπάω τρελά πάλι. Με συμπαθώ τις περισσότερες μέρες. Απλά γράφω εδω στις εξαιρέσεις. Το να 'σαι single θα ναι σαν αεράκι μετά απο καλοκαιρινή βροχή ξανά.
Αύριο θα είναι όλα εντάξει.
αλλά τώρα θέλω ενα ΓΑΜΩΑΥΓΟ.

3 σχόλια:
Μεταξυ αλλων, ενα πραμα σου παραδεχομαι: Καταγραφεις τον ειρμο των σκεψεων με ανατριχιαστικη ακριβεια. Γιατι οι σκεψεις σπανια εχουν λογικη σειρα. Συνηθως ειναι τελειως σκορπιες και μονο προφορικα ή γραπτα την αποκτουν - αλλα οχι σ αυτο το κειμενο! Μπραβο γι αυτο.
Α και αμφιταλαντευεσαι ωραια μεταξυ του πραγματικου και του ιντερνετικου εαυτου σου. Μ αρεσε αυτο, αν και εγω το κανω ελαχιστα εως καθολου.
Μπορει και να λεω χαζοπαρλαπιπιες, αλλα δε με πολυνοιαζει. Ηθελα να σχολιασω.
και καλα εκανες! Ετσι ειναι, μαλλον δεν ειχα ορεξη να βαλω σειρά χτες. Γαμησε την.
Εχμ, μεγάλο σχόλιο έρχεται (φταίει το ποστ, αποτέλεσε έμπνευση).
Λοιπόν (και εννοείται ότι μιλώ από προσωπική πείρα)...
...όταν λέμε ότι κάτι μας φταίει αλλά δεν ξέρουμε τί, συνήθως είμαστε άκυροι. Ξέρουμε πολύ καλά, απλά δεν έχουμε καμμία όρεξη να το μολογήσουμε (νομίζω αν τηγάνιζες το αυγό θα ίσιωνες)
...δεν πιστεύω ότι απαξιώνουμε κάτι το οποίο έχει αυτο-αποδειχθεί ως ανάξιο στα μάτια μας - σύμφωνα με δικά μας κριτήρια. Πολύ παλιά ένας καθηγητής στο γυμνάσιο με είχε πει απροσάρμοστη. Τότε μου κακοφάνηκε. Τώρα εννοείται θα το τύπωνα ως και T-shirt. Συμπέρασμα: και πολύ καλά κάνεις κι αγαπάς τον εαυτό σου
...κι αν σπάσει το σκοινί να μη σε νοιάζει για των άλλων τις αξίες και τις κρίσεις. Μόνο για τις δικές σου (κι εννοείται ότι εγώ ακόμα την παλεύω με το συγκεκριμένο, και ελπίζω να συνεχίσω να την παλεύω για πολύ καιρό ακόμα)
Τους κολλητούς και τα μάτια μας. Φιλιά πολλά, καλό βράδυ! :)
Δημοσίευση σχολίου