Butterfly Patterns

Διάλεξε.

Μέσα ή έξω, διάλεξε τώρα.

Κοιτάζω το αγόρι με την καρφίτσα-πεταλούδα στα μαλλιά και χαμογελάω. Δεν κάνει κρύο απόψε. Απέναντι είναι μια παρέα με 2 αγόρια και 3-4 κορίτσια που γελάνε υστερικά με κάθε αστείο του 'παίδαρου'. (σιγά ρε φίλε, κατούρα και λίγο)

Στρίβω το ηλίθιο τσιγάρο που στρίβω για να στρίβω.
Το κάνω σκατούλες, αδειάζω τον καπνό και ξαναστρίβω. Η ξανθιά απέναντι βγάζει άλλη μια υστερική τσιρίδα. (Αν είχα ζίπο, θα της τον πετούσα να αρπάξει)

Ξανακοιτάζω με την άκρη του ματιού μου το αγόρι. Κάθεται δίπλα μου, σε απόσταση ενος μέτρου. Φίλε, θα πιαστεί ο ποπός μας εδώ που κάτσαμε.
Κάνει μια γκριμάτσα στο άκουσμα της τσιρίδας και ξαναχαμογελάω στον εαυτό μου.

Το 'στριψα!

Δεν κάνει κρύο αυτές τις μέρες... Κοιτώντας τα παλιά μου ποστς, ούτε πέρσι τέτοια εποχή έκανε...

Αυτόν τον καιρό όλοι είναι χάλια. Οι σχέσεις πάνε σκατά, και γω σκέφτομαι που πάω.

Έχω κάνει καλούς φίλους. Για μένα ζωή είναι οι άνθρωποι. Ποτέ δεν μπορούσα να υπάρξω μόνη. (Βλακεία μου; ναι.)

Και αυτό το κενό που νιώθω καθώς κάθομαι δίπλα σε αυτό το αγόρι, δεν μοιάζει τόσο μεγάλο. Δεν είμαι η μόνη που είναι μόνη -βγάζει νόημα αυτό;;;

Υπάρχουν τελικά μοτίβα ευτυχίας;
Μοτίβα έρωτα;
Μοτίβα μοναξιάς;
Μοτίβα αξιοπρέπειας;

Η ξανθιά τσιρίζει ξανά. Ο δρόμος αδειάζει.

Μοτίβα ζωής;;

Τελικά έχει μια δροσούλα.
Ο δρόμος αδειάζει, η παρέα φεύγει.

Διάλεξε αγοράκι, αρχίζει και κάνει κρύο. Η πόρτα της καφετέριας κλείνει πίσω από την παρέα, και γω για κάποιο λόγο περιμένω με αγωνία να δω αν θα μπεις μέσα και συ.

Το αγόρι κάνει μια κίνηση και βγάζει κάτι απ την τσέπη του. Ανάβω ξανά το στριφτό μου αδιάφορα.

"Συγγνώμη, μου δίνεις λίγο;"

Του δίνω τον αναπτήρα χαμογελώντας.

Τελικά όταν ο καιρός κρυώνει, να σαι χαρούμενος αν μείνεις έξω με τους καπνιστές.