Oh wind chimes, crystal wind chimes....

Μικρές μου κρυστάλλινες καμπανίτσες,φέτος πρώτη χρονιά που δεν μου θυμίζετε φθινόπωρο. Ή πρώτη φορά που το φθινόπωρό μου αγάπησε τόσο πολύ την άνοιξη. Κι αν η νύχτα αυτή δεν ήταν τόσο ανοιξιάτικη, θα έλεγα πως μπορεί να κάνω λάθος.

Μα σαν κοιτώ το φεγγάρι,ξέρω πως το τραγούδι σας για μένα απόψε είναι διαφορετικό,σαν την γλυκιά ψύχρα στην αρχή τούτου του Φλεβάρη...

Δεν νοσταλγώ πια το φθινόπωρο.Είναι καλοκαίρι στην καρδιά μου,μικρές μου καμπανίτσες...




So the jewel of jeopardy
Shines with each dangerous step
So unsure of what we've become
What we have and what we have left...