Πως περπατάνε τα καβούρια όταν δεν τα κοιτάει κανείς;;

Αυτό ήταν λοιπόν, φινίτο.
Λένε πως το τέλος είναι απότομο στην φοιτητική ζωή, αλλά η αλήθεια είναι πως έρχεται σε δόσεις. Βίωνα το τέλος απο το τέταρτο έτος. Η τελευταία πρακτική έξω απο το ΓΠΑ, το τελευταίο εξάμηνο με τα εργαστήρια, οι τελευταίες μετρήσεις, το τελευταίο μάθημα, η ανανεωμένη λίστα, η τελευταία φουρνιά καλαμπόκια, η παρουσίαση, η παράδωση των εγγράφων και τέλος, η ορκομωσία.

Ορκίζομαι να μην κάνω ποτέ ηθελημένα κακό σε φυτό.
Το ότι είχα σπάσει ένα πεύκο μικρή πέφτοντας πάνω του ήταν καθαρό ατύχημα.

Έζησα όλη την φοιτητική μου ζωή περιμένοντας εκείνη τη μέρα που θα τα άλλαζε όλα. Δεν ήρθε ποτέ.

Και όμως ξαφνικά, κοιτώντας πίσω, όλα είναι πλεον διαφορετικά. Με πιάσανε κότσο. Το γεωπονικό με άλλαξε τόσο αργά που ούτε που το κατάλαβα. Μέσα σε αυτό ερωτεύτηκα, μέσα σε αυτό γνώρισα ανθρώπους που τους λέω φίλους και το στόμα μου γεμίζει. Μπορεί να μην έκανα μια πετυχημένη σχέση, αλλά faq it all έκανα αρκετές αποτυχημένες. Μπορεί να μην πήγα σε γιουχουυυ πάρτυ αλλά δεν μπορώ ούτε να προσπαθήσω να μετρήσω τις νύχτες σε ένα μπαλκόνι με μπύρα και καλή παρέα.

δεν ξέρω πως να τα αφήσω όλα πίσω, πως να τα αφήσω να αλλάξουν.
Δεν ξέρω πως πέρασαν 6 χρόνια.

Δεν ξέρω καν τι να γράψω.


Στον Σίμο που ταξιδεύει απόψε για να δει εμένα να πέφτω αύριο απο τα παπούτσια μου.