Everything's the same, or maybe just a little worse...

Ο άνθρωπος κρύβεται μέσα σε σκιές αυτο-δικαίωσης και κατηγορίας. Όταν φεύγεις απο κάτι, σπάνια έφταιγες εσύ και όχι το κάτι. Θα μπορούσες να χες διορθώσει αυτο που έφταιγε. Θα μπορούσες να είχες διορθώσει τον εαυτό σου.

Και τώρα στη αυτο-δικαίωση. Γιατί να πρέπει να το διορθώσω; Γιατί δεν μπορούν μερικά τουλάχιστον απο αυτά τα γαμημένα κάτι να είναι όπως τα θέλω και τα φαντάστηκα; Γιατι δηλαδή να πρέπει εγώ να προσπαθήσω να τα φτιάξω;;

Και στο κάτω-κάτω, έχω δικαίωμα να τα φτιάξω; Τι είναι οι άνθρωποι, κούκλες; Τι είναι οι σχέσεις, σαν τις ιστορίες που διαβάζεις και δακρύζεις και πορώνεσαι και μπορείς να τις φτιάξεις ακριβώς όπως εσύ θέλεις;; Λίγα περισσότερα επίθετα, λίγες περισσότερες ανάσες αγωνίας και έρωτα και αγάπης και συναισθήματα ντυμένα με κάτι απο τα όνειρά σου; Ξύπνα, δεν έχεις και πολλά δικαιώματα πάνω στους άλλους χαρακτήρες. Γιατί στο κάτω-κάτω, ποιός σου χάρισε το μολύβι της ζωής;;

"Ποιος είσαι εσύ που θα με κρίνεις" με λίγα λόγια. Όχι ότι δεν συμβαίνει. Πολύς κόσμος προσπαθεί να αλλάξει αυτό που έχει δίπλα του, και δεν θα κατηγορήσω αυτήν την ανάγκη. Απλά δεν ταιρίαζει σε μένα.

Και έτσι παίρνω αυτό που έχω και αν έχει το παραμικρό ράγισμα, το πετάω στα δέντρα. (οσοι μου έκαναν ψυχολογικό τεστ θα καταλάβουν)

Ίσως περισσότερο για μένα και λιγότερο για τον άλλον, θα φύγω. Και δεν θα διορθώσω τίποτα. Γιατι πλέον με φθείρει πολύ. Φυγόπονη κουφάλα, θα πούνε κάποιοι. Ναι, ίσως, θα απαντήσω. Ίσως και απο αυτό. Ίσως απλά παρτάλι. Δεν μου αρέσει αυτή η εκδοχή ωστόσο.

Μα, όπως λέει και μια ιστορία απο αυτές που τόσο αγαπώ...

" Let's just...lay here, on this bed, arms around each other. Lips sewn shut. I go into the bathroom and flip the switch, the light casting ugly shadows on my face, and I make myself turn away from the mirror. I hate myself sometimes, you know? I guess that makes me just like everybody else. I hate that sometimes, but ...I guess it's thoroughly inevitable."

Απλά, όσο περισσότερο έφταιγες, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για συγχώρεση. That one can be a bitch sometimes.

Ο πολύ καλός μου φίλος fytos de la noche με κάλεσε στο παιχνιδάκι "10 πράγματα που αγαπάς" και φυσικά διάλεξα μια απαίσια μέρα για να δεχτώ την πρόκληση..so here I go...

1. Αγαπώ το φθινόπωρο. Τα κίτρινα φύλλα και τον άνεμο στα τέλη του καλοκαιριού που μυρίζει κάτι απο βροχή και χώμα. Την εικόνα της αλλαγής, την γλυκιά αυτή νοσταλγία που σου φέρνει όταν ακούς ένα πραγματικά ταξιδιάρικο κομμάτι στο μπαλκόνι...

2.Αγαπώ την βροχή. Γιατί μου θυμίζει φιλιά και υποσχέσεις που δεν κράτησα...Ή ίσως κράτησα αλλά δεν θα αναγνωριστεί ποτέ γιατι έτσι και αλλιώς δεν έχει νόημα.

3. Αγαπώ τις νύχτες στο γκάζι όταν το φεγγάρι είναι γεμάτο (και το γκάζι όχι πήχτρα όπως είναι πλέον). Τις συζητήσεις με μια μπύρα στο χέρι και λίγη μελαγχολία.

4. Αγαπώ τους φίλους μου, που σίγουρα ξέρουν ποιοι είναι. Τους αγαπώ και τους νοιάζομαι ακόμα και όταν κάνω μαλακίες(ελπίζω να μην είναι πολλές)

5. Αγαπώ την μουσική, και τους 'καλούς' στίχους ιδιαίτερα. Αγαπώ τα manga και τα anime. Αγαπώ τα doujinshi.

6.Αγαπώ τα μικρά πράγματα που σε συνδέουν με τους άλλους. Μια νύχτα που ντούμπλαρες μια ταινία, μια νύχτα σε ένα παγκάκι να φιλοσοφείς κουραφέξαλα.

7.Αγαπώ τα αγγλικά, σε απελπιστικό βαθμό. Αναρωτιέμαι ακόμα γιατι είμαι στη σχολή που είμαι και όχι στην Αγγλική. Αλλά πάλι, είμαι παντού και πουθενά.

8. Αγαπώ το ξημέρωμα με έναν ζεστό καφέ και τα χρώματα του ορίζοντα να με καλημερίζουν.

9.Αγαπώ την ζωγραφική και το σκίτσο.Αγαπώ τα Ιαπωνικά γιατι είναι πολύ sexy.

10. Αγαπώ τα δέντρα και γενικότερα τη φύση.

Αυτά. Σίγουρα αγαπώ και άλλα, αλλα αυτα μ σκασαν τωρα...Λοιπόν; Ευχαριστημένος, Φυτέ;

Ουτε καν να κοιτάξω την ορθογραφία με τέτοια ψυχολογία...Τα λέγαμε!!