Πως περπατάνε τα καβούρια όταν δεν τα κοιτάει κανείς;;

Αυτό ήταν λοιπόν, φινίτο.
Λένε πως το τέλος είναι απότομο στην φοιτητική ζωή, αλλά η αλήθεια είναι πως έρχεται σε δόσεις. Βίωνα το τέλος απο το τέταρτο έτος. Η τελευταία πρακτική έξω απο το ΓΠΑ, το τελευταίο εξάμηνο με τα εργαστήρια, οι τελευταίες μετρήσεις, το τελευταίο μάθημα, η ανανεωμένη λίστα, η τελευταία φουρνιά καλαμπόκια, η παρουσίαση, η παράδωση των εγγράφων και τέλος, η ορκομωσία.

Ορκίζομαι να μην κάνω ποτέ ηθελημένα κακό σε φυτό.
Το ότι είχα σπάσει ένα πεύκο μικρή πέφτοντας πάνω του ήταν καθαρό ατύχημα.

Έζησα όλη την φοιτητική μου ζωή περιμένοντας εκείνη τη μέρα που θα τα άλλαζε όλα. Δεν ήρθε ποτέ.

Και όμως ξαφνικά, κοιτώντας πίσω, όλα είναι πλεον διαφορετικά. Με πιάσανε κότσο. Το γεωπονικό με άλλαξε τόσο αργά που ούτε που το κατάλαβα. Μέσα σε αυτό ερωτεύτηκα, μέσα σε αυτό γνώρισα ανθρώπους που τους λέω φίλους και το στόμα μου γεμίζει. Μπορεί να μην έκανα μια πετυχημένη σχέση, αλλά faq it all έκανα αρκετές αποτυχημένες. Μπορεί να μην πήγα σε γιουχουυυ πάρτυ αλλά δεν μπορώ ούτε να προσπαθήσω να μετρήσω τις νύχτες σε ένα μπαλκόνι με μπύρα και καλή παρέα.

δεν ξέρω πως να τα αφήσω όλα πίσω, πως να τα αφήσω να αλλάξουν.
Δεν ξέρω πως πέρασαν 6 χρόνια.

Δεν ξέρω καν τι να γράψω.


Στον Σίμο που ταξιδεύει απόψε για να δει εμένα να πέφτω αύριο απο τα παπούτσια μου.

Read more...

Everything's the same, or maybe just a little worse...

Ο άνθρωπος κρύβεται μέσα σε σκιές αυτο-δικαίωσης και κατηγορίας. Όταν φεύγεις απο κάτι, σπάνια έφταιγες εσύ και όχι το κάτι. Θα μπορούσες να χες διορθώσει αυτο που έφταιγε. Θα μπορούσες να είχες διορθώσει τον εαυτό σου.

Και τώρα στη αυτο-δικαίωση. Γιατί να πρέπει να το διορθώσω; Γιατί δεν μπορούν μερικά τουλάχιστον απο αυτά τα γαμημένα κάτι να είναι όπως τα θέλω και τα φαντάστηκα; Γιατι δηλαδή να πρέπει εγώ να προσπαθήσω να τα φτιάξω;;

Και στο κάτω-κάτω, έχω δικαίωμα να τα φτιάξω; Τι είναι οι άνθρωποι, κούκλες; Τι είναι οι σχέσεις, σαν τις ιστορίες που διαβάζεις και δακρύζεις και πορώνεσαι και μπορείς να τις φτιάξεις ακριβώς όπως εσύ θέλεις;; Λίγα περισσότερα επίθετα, λίγες περισσότερες ανάσες αγωνίας και έρωτα και αγάπης και συναισθήματα ντυμένα με κάτι απο τα όνειρά σου; Ξύπνα, δεν έχεις και πολλά δικαιώματα πάνω στους άλλους χαρακτήρες. Γιατί στο κάτω-κάτω, ποιός σου χάρισε το μολύβι της ζωής;;

"Ποιος είσαι εσύ που θα με κρίνεις" με λίγα λόγια. Όχι ότι δεν συμβαίνει. Πολύς κόσμος προσπαθεί να αλλάξει αυτό που έχει δίπλα του, και δεν θα κατηγορήσω αυτήν την ανάγκη. Απλά δεν ταιρίαζει σε μένα.

Και έτσι παίρνω αυτό που έχω και αν έχει το παραμικρό ράγισμα, το πετάω στα δέντρα. (οσοι μου έκαναν ψυχολογικό τεστ θα καταλάβουν)

Ίσως περισσότερο για μένα και λιγότερο για τον άλλον, θα φύγω. Και δεν θα διορθώσω τίποτα. Γιατι πλέον με φθείρει πολύ. Φυγόπονη κουφάλα, θα πούνε κάποιοι. Ναι, ίσως, θα απαντήσω. Ίσως και απο αυτό. Ίσως απλά παρτάλι. Δεν μου αρέσει αυτή η εκδοχή ωστόσο.

Μα, όπως λέει και μια ιστορία απο αυτές που τόσο αγαπώ...

" Let's just...lay here, on this bed, arms around each other. Lips sewn shut. I go into the bathroom and flip the switch, the light casting ugly shadows on my face, and I make myself turn away from the mirror. I hate myself sometimes, you know? I guess that makes me just like everybody else. I hate that sometimes, but ...I guess it's thoroughly inevitable."

Απλά, όσο περισσότερο έφταιγες, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για συγχώρεση. That one can be a bitch sometimes.

Ο πολύ καλός μου φίλος fytos de la noche με κάλεσε στο παιχνιδάκι "10 πράγματα που αγαπάς" και φυσικά διάλεξα μια απαίσια μέρα για να δεχτώ την πρόκληση..so here I go...

1. Αγαπώ το φθινόπωρο. Τα κίτρινα φύλλα και τον άνεμο στα τέλη του καλοκαιριού που μυρίζει κάτι απο βροχή και χώμα. Την εικόνα της αλλαγής, την γλυκιά αυτή νοσταλγία που σου φέρνει όταν ακούς ένα πραγματικά ταξιδιάρικο κομμάτι στο μπαλκόνι...

2.Αγαπώ την βροχή. Γιατί μου θυμίζει φιλιά και υποσχέσεις που δεν κράτησα...Ή ίσως κράτησα αλλά δεν θα αναγνωριστεί ποτέ γιατι έτσι και αλλιώς δεν έχει νόημα.

3. Αγαπώ τις νύχτες στο γκάζι όταν το φεγγάρι είναι γεμάτο (και το γκάζι όχι πήχτρα όπως είναι πλέον). Τις συζητήσεις με μια μπύρα στο χέρι και λίγη μελαγχολία.

4. Αγαπώ τους φίλους μου, που σίγουρα ξέρουν ποιοι είναι. Τους αγαπώ και τους νοιάζομαι ακόμα και όταν κάνω μαλακίες(ελπίζω να μην είναι πολλές)

5. Αγαπώ την μουσική, και τους 'καλούς' στίχους ιδιαίτερα. Αγαπώ τα manga και τα anime. Αγαπώ τα doujinshi.

6.Αγαπώ τα μικρά πράγματα που σε συνδέουν με τους άλλους. Μια νύχτα που ντούμπλαρες μια ταινία, μια νύχτα σε ένα παγκάκι να φιλοσοφείς κουραφέξαλα.

7.Αγαπώ τα αγγλικά, σε απελπιστικό βαθμό. Αναρωτιέμαι ακόμα γιατι είμαι στη σχολή που είμαι και όχι στην Αγγλική. Αλλά πάλι, είμαι παντού και πουθενά.

8. Αγαπώ το ξημέρωμα με έναν ζεστό καφέ και τα χρώματα του ορίζοντα να με καλημερίζουν.

9.Αγαπώ την ζωγραφική και το σκίτσο.Αγαπώ τα Ιαπωνικά γιατι είναι πολύ sexy.

10. Αγαπώ τα δέντρα και γενικότερα τη φύση.

Αυτά. Σίγουρα αγαπώ και άλλα, αλλα αυτα μ σκασαν τωρα...Λοιπόν; Ευχαριστημένος, Φυτέ;

Ουτε καν να κοιτάξω την ορθογραφία με τέτοια ψυχολογία...Τα λέγαμε!!

Read more...

The Plant Man would...

Είσαι ένα κύτταρο. Ένα κύτταρο διαφοροποιημένο.

Και ζεις στο κοινωνικό σου υπόστρωμα,

άλλοτε χαρωπό και άλλοτε θλιμμένο.

Και κει που κάθεσαι και αναλογίζεσαι πως η ζωή τα φέρνει,

τσούπ σου ρίχνουν τροφή και το σκουφί σου γέρνει.

Μα πόση έμπνευση είχε μέσα αυτό το στιχάκι.

Τι, όχι;

Εμένα μου άρεσε.

Το βρήκα ευφυέστατο.

και μπράβο μου που το είπα.

Αν ήσουν λοιπόν κύτταρο φυτικό, εκεί που θα καθόσουν σε κάποιο στάδιο της ζωής σου, αν κάποιος σου έδινε ορμονίτσες, τσουπ! Θα γινόσουν κάλος, αγαπητέ αναγνώστη.

Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, γιατί να γίνω κάλος; Αρκετούς δεν έχω/έχουν οι άλλοι γύρω μου/έβγαλα στα πόδια/έβγαλα στον εγκέφαλο;

Θα σου πω ναι αγαπητέ, αλλά το να γίνεις κάλος, σημαίνει πως γυρνάς στην αρχή! Ξαναγεννιέσαι! Ως άλλος φοίνικας θα αναδυθείς από μια άμορφη, αδιαφοροποίητη μάζα κυττάρων και θα ξαναζήσεις.

Απ' την αρχή!!!

Βέβαια ως ζωικό κύτταρο δεν έχεις αυτή την ικανότητα. Τα ζωικά κύτταρα διαφοροποιούνται υπερβολικά για να τα σβήσουν όλα και να γυρίσουν πίσω.

Πουλάν τα ποδηλατάκια και τις κούκλες τους με λίγα λόγια μόλις βγάλουν γένια.

Ενώ φιλαράκι, αν ήσουν φυτάνθρωπος, τώρα θα μπορούσες με μια δυνατή παροχή "τροφής" να γυρίσεις πίσω, να γυρίσεις στα παλιά, που λέει και ο Μαζώ.

Βέβαια ξέχασα μια μικρή λεπτομέρεια, ή διάλεξα να την αγνοήσω. Τα φυτικά κυτταρα γυρνούν πίσω, αλλά με τον καιρό θα δώσουν το ίδιο, πανομοιότυπο φυτό.

Θα γυρνούσες λοιπόν, στην αρχή;

Υ.Γ: Εγώ θεωρούμαι διαφοροποιημένος άνθρωπος;;;;

Read more...

Το γκέτο των κίτρινων σελίδων

Πίσω-πίσω στις κίτρινες σελίδες με τις αγγελίες, έχουμε κάνει ένα γκέτο.

Εδώ είμαστε όλοι εμείς που το GPS επιθυμίας χάλασε. Δεν δέχεται προορισμό και κόλλησε στο συνεχές μπιιιιιιιιιπ του σφάλματος ( ή του 'γάμησε τα' - διαλέγεις και παίρνεις).

Σε αυτό το γκέτο δεν δεχόμαστε αποφασιστικούς. Δεν δεχόμαστε ψαγμένους. Δεν δεχόμαστε σίγουρους και γνώστες. Εμείς ακόμα ψαχνόμαστε, και ψαχνόμαστε φάτσα φόρα. Με όνομα, τηλέφωνο και mail. Είμαστε το γκέτο της αμφιβολίας και του αλλοπαρμένου, ρομαντικού 'φόβου'.

Να μην φοβάσαι τη ζωή είναι δύσκολο. Να τη φοβάσαι και να της βγάζεις την γλώσσα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Φοβάμαι το αύριο, επειδή δεν ξέρω τι θέλω. Φοβάμαι αυτούς που ξέρουν τι θέλουν, γιατί ξέρουν πολλά.

Και αν νομίζεις πως βγήκες απ' τις φτηνές κίτρινες σελιδούλες της αμφιβολίας, να ξέρεις πως όποιος μπήκε εδώ δύσκολα 'πουλιέται'. Λίγο μελάνι σου 'χει μείνει στα μανίκια.

Το γκέτο είναι γκέτο. Η χλομάδα του χαρτιού δεν σ'άφησε ποτέ...

και επειδή μου το πρότεινε ένα φιλαράκι, Κ. για σένα ρε...

Read more...

Butterfly Patterns

Διάλεξε.

Μέσα ή έξω, διάλεξε τώρα.

Κοιτάζω το αγόρι με την καρφίτσα-πεταλούδα στα μαλλιά και χαμογελάω. Δεν κάνει κρύο απόψε. Απέναντι είναι μια παρέα με 2 αγόρια και 3-4 κορίτσια που γελάνε υστερικά με κάθε αστείο του 'παίδαρου'. (σιγά ρε φίλε, κατούρα και λίγο)

Στρίβω το ηλίθιο τσιγάρο που στρίβω για να στρίβω.
Το κάνω σκατούλες, αδειάζω τον καπνό και ξαναστρίβω. Η ξανθιά απέναντι βγάζει άλλη μια υστερική τσιρίδα. (Αν είχα ζίπο, θα της τον πετούσα να αρπάξει)

Ξανακοιτάζω με την άκρη του ματιού μου το αγόρι. Κάθεται δίπλα μου, σε απόσταση ενος μέτρου. Φίλε, θα πιαστεί ο ποπός μας εδώ που κάτσαμε.
Κάνει μια γκριμάτσα στο άκουσμα της τσιρίδας και ξαναχαμογελάω στον εαυτό μου.

Το 'στριψα!

Δεν κάνει κρύο αυτές τις μέρες... Κοιτώντας τα παλιά μου ποστς, ούτε πέρσι τέτοια εποχή έκανε...

Αυτόν τον καιρό όλοι είναι χάλια. Οι σχέσεις πάνε σκατά, και γω σκέφτομαι που πάω.

Έχω κάνει καλούς φίλους. Για μένα ζωή είναι οι άνθρωποι. Ποτέ δεν μπορούσα να υπάρξω μόνη. (Βλακεία μου; ναι.)

Και αυτό το κενό που νιώθω καθώς κάθομαι δίπλα σε αυτό το αγόρι, δεν μοιάζει τόσο μεγάλο. Δεν είμαι η μόνη που είναι μόνη -βγάζει νόημα αυτό;;;

Υπάρχουν τελικά μοτίβα ευτυχίας;
Μοτίβα έρωτα;
Μοτίβα μοναξιάς;
Μοτίβα αξιοπρέπειας;

Η ξανθιά τσιρίζει ξανά. Ο δρόμος αδειάζει.

Μοτίβα ζωής;;

Τελικά έχει μια δροσούλα.
Ο δρόμος αδειάζει, η παρέα φεύγει.

Διάλεξε αγοράκι, αρχίζει και κάνει κρύο. Η πόρτα της καφετέριας κλείνει πίσω από την παρέα, και γω για κάποιο λόγο περιμένω με αγωνία να δω αν θα μπεις μέσα και συ.

Το αγόρι κάνει μια κίνηση και βγάζει κάτι απ την τσέπη του. Ανάβω ξανά το στριφτό μου αδιάφορα.

"Συγγνώμη, μου δίνεις λίγο;"

Του δίνω τον αναπτήρα χαμογελώντας.

Τελικά όταν ο καιρός κρυώνει, να σαι χαρούμενος αν μείνεις έξω με τους καπνιστές.

Read more...

Far, far away...

Ζω σε ένα φάρο κάπου στην Ιρλανδία. Εδώ είναι όλα ήσυχα. Κατω απλώνεται καταπράσινο το λιβάδι. Μετράω προβατάκια πολύ συχνά, αλλα δεν με παίρνει ο ύπνος. Εδώ στην Ιρλανδία δεν έχουμε σουβλάκι. Όλα είναι καλά.

Read more...

Ignorance is simply ignorance

Πολύ κρύο εχει αυτές τις μέρες! In fact, εχει ΤΟΣΟ κρυο, που θελω να παω μεχρι το περίπτερο να παρω μια φαντα χωρις ανθρακικό και το σκέφτομαι υπερβολικά πολύ, ενω η μοριακή βιολογία περιμένει μισάνοιχτη στην ακρη του γραφείου.

Τσοπ τσοπ,χρυσή μου, μην εισαι λιπόψυχη. Τσοπ τσοπ και τραβα να παρεις την φαντα, μου λεει η δευτερη μου ταυτότητα.

Τσοπ τσοπ και γω φοραω το μπουφάν πανω απο την πιζάμα και βγαίνω. Και ΦΤΟΥ ξεχασα τα γυαλιά μου και τα φώτα του δρόμου μοιάζουν σα λιωμένες πυγολαμπίδες σε χαρτί διαφανές, χρωματιστό.

Περίεργα βλέπεις τον κόσμο οταν δεν βλεπεις καλά. Ισως λιγάκι πιο όμορφο, ίσως λιγάκι πιο αθώο. Κανεις δεν σε κοιτάει περίεργα, και το φεγγάρι ίσως μοιάζει και διπλό. Περίεργα βλέπεις τον κόσμο όταν ξεχνάς τα γυαλιά σου. Σίγουρα πιο θολό, όχι και τοσο αυστηρό. Τίποτα δεν εχει πια καθορισμένο σχήμα. Αυτό είναι είτε αμάξι, είτε καδος σκουπιδιών. Ο,τι και να ναι, δεν θα το θελα πανω μου.

Περιμένω και περνάω στο περίπτερο, ακουμπαω τα 5 ευρό που σίγουρα δεν μου περισσεύουν. Ευτυχώς αυτα τα βλέπω καλα!

Γυρνώντας σπίτι, ρίχνω μια αχόρταγη ματιά στον ακαθόριστο κόσμο μου. Μια γάτα ή σκύλος περνάει τον δρόμο μαζί μου. Ενας κάδος ή ενα αμάξι στρίβει στην γωνία. Ενα δέντρο ή ενας άνθρωπος κουνιέται στο βάθος. Κάποιος στέκεται στο φούρνο και ή χαμογελάει ή κλαίει. Το φεγγάρι είναι ή ενα, ή δύο.

Χαμογελάω και αλλάζω χέρι με το οποίο κρατάω την φάντα γιατι εγινα παγάκι.
Είναι ωραία να μην είσαι σίγουρος για τον κόσμο. Ολα να μπορούν να είναι 1002 πράγματα. Είναι ωραίο να μη βλέπεις οταν δεν θέλεις να δεις.

Ξαφνικά σκέφτομαι ποσοι ανθρωποι το κανουν αυτό, χωρίς να χρειάζεται να ξεχνούν τα γυαλιά τους. Ποσοι αγνοούν επειδή θελουν να αγνοήσουν, πιστεύοντας πως καποιες καταστάσεις δεν θα τους αγγίξουν ποτε.

Στραβομουτσουνιάζω και ξεκλειδώνω το σπίτι. Μπρρρρ το δάγκωσα.

Βρίσκω τα γυαλιά μου και τα φοράω.

Είναι ωραίο να βλέπεις, τελικά.

Read more...