Ζουληγμένα Νεράτζια

Κατεβαίνοντας απο το λεωφορείο λίγες νύχτες πριν, ο αέρας μύριζε νεράτζι. Αμέσως ένα χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό μου και πήγα πίσω στην περασμένη άνοιξη, όταν όλα τα πράγματα στη ζωή μου έδεναν μετα απο πολύ καιρό αυταπάρνησης.

Περπάτησα αργά το δρομάκι προς το σπίτι, διαδρομή που συνήθως κανω βιαστικά οταν γυρνάω αργά απο το μάθημα. Είχε ξαστεριά και έκανε ελαφριά ψυχρούλα. Μέσα στο αγχος και στο τρέξιμο αυτων των ημερών, αυτο το ταξιδάκι στο χρόνο μου άδειασε ευχάριστα το κεφάλι.

Κοιταξα δεξιά και αριστερά και έκανα να περάσω τον δρόμο. Κάπου στη μέση του, ηταν και η πηγή της μυρωδιάς.

Το ζουληγμένο νεράτζι τράβηξε το μυαλό μου ξανά στο παρόν, τα πόδια μου στο γνωστό βιαστικό βήμα.

Και καταλήγοντας πως η ζωή είναι κατι σα κέντημα, αποφάσισα να πάρω ξανά τη βελόνα και να μπαλώσω τα κενά μου απ'την αρχή,με πολύχρωμες κλωστές.

Read more...

I just wanted to fry an egg.

Μια το βράδυ και πήρα δρόμο και δρομάκι να 'ρθω σπίτι απ την Ν.

Κανει κρύο μα το παλεύω ακόμα με ένα κοντομάνικο. Τι ανάποδη γυναίκα. Το πρωι εφυγα με φούτερ και δερματινο, το βραδυ γυρναω με κοντομάνικο και δερμάτινο στο χερι.

Κανει ζέστη ρε πουστη, κανει ζέστη.

Σκέφτομαι πως άνετα θα με σφάξουν τα πρεζόνια της γειτονιάς, και τα παλιοτάκουνα κανουν υπερβολικό θόρυβο για 4 ποντοι. Ρεεε θα μας πιασουν ρεεε σςςςςςςςςςςςςςςςςςςς!!!!!

Περνώντας απο το γνωστό δρομάκι κοιτάζω ασυναίσθητα μεσα απο ενα τζαμι που βλεπει φατσα στον δρομο. Ο σπασίκλας στο pc ειναι καθε βράδυ εκεί, και καθε φορα αισθάνομαι καλύτερα οταν τον βλέπω να καίγεται. Καμμιά μερα θα του φωνάξω "καληνύχτα φιλαράκι" και θα νομίζει πως μουρλάθηκα. Μεταξύ μας, οταν το κανω θα το νομίζω και γω.

Η κολλητή μου παίρνει πτυχίο του χρόνου, θα κάνει και ΑΣΕΠ λέει. Της παει το δασκαλίκι, το χει. Εγώ τουλάχιστον θα την άκουγα αν μου βαζε τιμωρία. Νταξ θα χε τα δίκια της, το λεξιλόγιο μου είναι φτωχό και η ορθογραφία μπάζει.

Πού θα πας μωρή; Που θα βρείς χειρότερα; Δεν πειράζει χαλάλι. Θα βλέπεις την εξοχή καθε πρωί με το τουτού στα ξένα και θα μου στέλνεις καρτ ποστάλ. Χαίρομαι να σε βλέπω να προχωράς ξέρεις. Θα ρχομαι με ενα μπουκάλι μαλιμπού και όρεξη για μαλακίες. Αστείρευτη την εχω άλλωστε!

Για να ξεφύγω απ' την κολλητή μου τη χαμούρα, θα πω πως δεν με συμπαθώ ιδιαίτερα σήμερα. Ναι είναι μια απ' αυτες τις μέρες. Εμενα και την ικανότητα μου να απαξιώνω καταστάσεις και σχέσεις ανθρώπων. Δεν είναι πως έχω πληγωθεί βαθιά απο καποιον ή κατι παρόμοιο μελοδραματικό. Όχι. Απλά ήμουν παντα λιγο εναντια σε όλα.

Σε απόψεις, αξίες, "θέλω", "πιστεύω". Έχω μόνο μια αξία που δεν θα αντικρούσω ποτέ, και αυτη ειναι "να αποδέχεσαι και να σέβεσαι την ελευθερία του άλλου".

Πάντως μερες σαν αυτή σκέφτομαι πως κατι παει σοβαρά στραβά με μενα. Μόλις νιώσω το σχοινί να τσινάει νιώθω το αιμα μου να βράζει. Δεν θα σπάσει, άλλο λίγο, κι άλλο, κι άλλο.
Κι αν σπάσει το σχοινί; Αν δείξω αυτο που είμαι, απλώσω όλη μου την προσωπικότητα μπροστά σας, κάθε μικρό σκοτεινό κομματάκι, τι θα πείτε τοτε για μένα; Θα αποδεχτείτε και θα σεβαστείτε την ελευθερία μου να είμαι, ό,τι είμαι;

Το να είσαι single ειναι μια περίεργη εμπειρία. Διεγερτική, αλλα περίεργη. Ωρες ώρες ζητάς ενα στήριγμα διαφορετικό απο αυτό των φίλων, οσο και αν τους αγαπάς. Κάποιον που να νιώθει πως του ανήκεις με έναν τρυφερό τροπο. Ένα δεσμό διαφορετικό.

Ανοίγω την πόρτα και μπαίνω σπίτι, κλειδωνω και παω προς την κουζίνα. Θέλω να τηγανίσω ενα αυγό. Φτου να πάρει η ώρα μία και όλοι κοιμούνται. ΘΕΛΩ ΕΝΑ ΑΥΓΟ.

Ποιον κοροιδέυω; Αύριο θα με αγαπάω τρελά πάλι. Με συμπαθώ τις περισσότερες μέρες. Απλά γράφω εδω στις εξαιρέσεις. Το να 'σαι single θα ναι σαν αεράκι μετά απο καλοκαιρινή βροχή ξανά.

Αύριο θα είναι όλα εντάξει.

αλλά τώρα θέλω ενα ΓΑΜΩΑΥΓΟ.

Read more...

O Θάμνος που ήξερε.

-Και ποιος ξέρει τι θέλει απ τη ζωή;
-Χέσου ρε,να ο θάμνος εκει ξέρει.Θέλει νερό,φως,και θρεπτικα στοιχεία.
-Ναι,και πως τον βλέπεις;
-....Ε.Την παλεύει.

Read more...

The rain is so real lord,and the rainbows pretend...

Βρικολακιάζω τελευταία.Όχι οχι,μη φοβάστε,οχι κανονικά :P

Ξυπνησα ξημέρωματα Σαββάτου,στο αγαπημένο μου μερος του κόσμου.Έξι το πρωί και μόλις που χάραζε.Απο το προηγούμενο απόγευμα οι άνεμοι φυσούσαν δροσεροί,το ταξίδι με το πλοίο έκανε τα αυτιά να βουίζουν και τα ρούχα να φουσκώνουν σα μπαλονάκια.Βγήκα στην ταράτσα και χάζευα τα μαύρα σύννεφα,μικρές υποσχέσεις της αυγής τρυπούσαν το σώμα τους.

Στην ζωή μου ως σήμερα,προτιμώ τις βαθιές πληγές απο τα πολλαπλά papercuts.Ξέρεις που είναι και αποφεύγεις να τις τσιγκλάς.

Μπουμπούνισε δυνατά και άρχισε να ρίχνει χοντρές ψιχάλες.Σε δευτερόλεπτα έβρεχε καρεκλοπόδαρα.Είναι αγένεια να αρνείσαι τους καλούς φίλους.

Έπειτα απο λιγα λεπτά μάζεψα την απλωμένη μου μπλούζα και μπήκα στο σπίτι,γνωρίζοντας πως θα έχανα το πρωινό μπάνιο.

Read more...

When the thornbush turns white.

Αυτό που σου δίνει ενα χαζό,ρομαντικό βιβλίο φαντασίας,είναι η αίσθηση ενος ανούσιου,μάταιου ονείρου.


Αλλα παλι αυτα τα λεω εγώ,που είμαι αλλοπαρμένη και αλλόκοτη...

Read more...

Now I feel the touch of heaven.

Where's the ocean's daughter
Was Peter Pan in Mordor
No one's there to keep alive
All these fairy tales

Θα περίμενα και μέρες,για να τους δω ξανά.Και οταν ακουγα την μουσική απο το στάδιο,ήθελα να βρω τα γαμημένα τα 65 ευρό και να τα δωσω να με αφήσουν να περάσω.Ειπα πως δεν θα με ένοιαζε να μην τους δω τωρα,αφου θα ξανάρθουν σίγουρα σύντομα.Μα οταν έπαιξε Εκείνο το τραγούδι,οταν φώναξε εκείνα τα λόγια,που πέρασαν τους τοίχους και έφτασαν έξω,νόμιζα πως θα ραγίσει η καρδιά μου απ την αγωνία.

May I return to Oz
Will I meet the "Tin Man"
"Coward Lion" where are you
Without brain the scarecrow's lost
In the middle of the lake

Και το τραγούδι τέλειωσε.και άρχισε άλλο,ακομα πιο αγαπημένο.Και έβλεπα ξανά τον εαυτό μου σε καθε στίχο,οπως και παλιά,απ'το δημοτικό ακόμα.Ελάχιστα συγκροτήματα εχουν μείνει στα ακούσματα μου απ'οταν ήμουν παιδί.Αυτό ομως το συγκρότημα,δεν είναι απλό συγκρότημα.Είναι η καρδιά μου όλη,και τα κομμάτια της θα γυρνάνε τον κόσμο μαζί τους,μεχρι να γυρίσουν ξανά.

Stranded in the real world
Left in the world
No place for daydreams
Serious life

Εστω και για δύο κομμάτια,μου γεμίσατε την καρδιά όνειρα.

Come follow me to wonderland
And see the tale that never ends
Don't fear the lion nor the witch
I can't come back
I'm lost but still I know
There is another world

Υ.Γ: I Promise I'll have the money next time....

Read more...

Φανταστικοί διάλογοι Pt.1

-Σ'αρέσουν οι εύκολες λύσεις,ε;
-Όρισε το "εύκολες"
-Οι λύσεις που για να τις επιλέξεις,δεν υπολογίζεις την επίδραση των γύρω σου στη ζωή σου.
-Αυτές είναι οι δύσκολες λύσεις.
-Θες να πεις πως πετυχα το σκεπτικό,αλλα η λέξη που χρησιμοποίησα είναι λάθος.
-Ακριβώς.
-Καλά λέω εγώ.
-Για τι πράγμα;
-Απ'οταν ξεκίνησε ο άνθρωπος να "ορίζει" άρχισαν τα προβλήματα
-Όρισε τα "προβλήματα"

...

Read more...

Trapped is he,who cannot see the exit

Ημερολόγιο στεριανού καπετάνιου,Δευτέρα 13 Ιουλίου 2009

Στην Κηφισιά το πρωί εχει κρύο.Το μεσημέρι γυρνώντας απ'το Μπενάκειο σίγουρα θα ξεχάσεις τη ζακέτα.

Φυσικά θα την ξεχάσεις ενώ θα χεις ήδη φύγει 5 λεπτά μακρια απο το γραφείο στο οποίο περασες 6/7 ωρες υποχρεωτικής παρουσίας στο κτίριο,καθισμένος μπροστα απο εναν κλειστό πανάρχαιο υπολογιστή με windows 98 και χαλασμένο mouse,κοιτώντας το κενό.

But that's a good thing.Ποσες φορες μεσα στη χρονιά ειχες τον χρονο να κοιτάξεις το κενό;;Απάντηση:Άπειρες!!

Οι δυο υπάλληλοι του εργαστηρίου κοιτάνε το κενό παρέα με μενα.Η μια που και που διαβάζει κουτσομπολιά στο ιντερνετ.Εγώ φυσικά δεν εχω ίντερνετ.Οποτε βγαζω ενα μαντηλάκι και καθαρίζω το πληκτρολόγιο.Γράφω το ονομα μου στην σκονισμένη οθόνη.Σκέφτομαι τα νιάτα μου που τρώω σε αυτην την καρέκλα(οκ τωρα υπερβάλλω λίγο).
Αλλά δεν μπορώ να μην σκέφτομαι την ατάκα μιας απ τη σειρά "τα φιλαράκια"

"Ι thought that movie was so incredibly boring.And I said to myself:Now that's 2 hours of my life I'm never getting back"

Θα θελα να μαι σε ενα πλοιο στο Αιγαίο και να ακουω με αυτα τα τεράστια ακουστικά για δελφινάκια.Ουφ ουφ.

Σε καπια φαση με πήρε ο ύπνος.Επρεπε να παω να ασφαλιστώ και στο ΙΚΑ,αλλα εχω μια περιεργη αίσθηση πως δεν θα πεθάνω στον ύπνο μου.

Η μια υπάλληλος είναι γύρω στα 30.Ισως λιγότερο.Δεν μπορω να φανταστώ τη μαπα μου σε ενα γραφείο να διαβάζω κουτσομπολιά για 30 χρόνια.Ουφ ουφ.

Χτες,καθως ο ουρανός σκοτείνιαζε,θυμήθηκα ενα ταξίδι για Εύβοια,ενα χειμώνα.Ηταν η μονη φορά που ειχε νυχτώσει οσο ήμουν στο πλοίο.Ανέβηκα στο κατάστρωμα και χάζευα τα φώτα του νησιού.Ποσο το αγαπάω,αυτό το νησί...

Read more...

Summer nights,burning ashes

Πάτησα το τσιγάρο που κατρακυλούσε χαρούμενο στο δρόμο, και οι φλεγόμενες στάχτες του χωρίστηκαν πανω στην άσφαλτο,αποφασισμένες να συνεχίσουν τον δρόμο τους,εστω και μόνες.

Ένα αμάξι πέρασε και πάτησε 2-3,μα μια συνέχισε απτόητη.Δεν διαβάζω άλλο σήμερα.

Προχτές αποφάσισα να κλείσω το βιβλίο στις 6 το πρωί,μα ξάπλωσα και ακουσα πουλιά απ'έξω.Ανοιξα το παράθυρο και είχε ξημερώσει,το φεγγάρι πρώτη μούρη απέναντι.Έβαλα τις παντόφλες και βγήκα στο μπαλκόνι.Μερικές φορές καλύτερα που θα πεθάνεις απ' την αυπνία...

Read more...

The passing time

'Ακουγα αυτό το τραγούδι,και εκανα ολες και όλες δύο σκεψεις.

Ευτυχία είναι να βρίσκεις ενα κομμάτι της αγάπης σου για τον κόσμο σε κάθε βήμα που έχεις κάνει,κάνεις ή θα κάνεις.Ονειρεύομαι τη μέρα που θα εκτιμώ καθε λεπτό που έχει περάσει,και με γλυκόπικρη νοσταλγία θα το καλώ στο παρόν μου.

We drank for that - The passing time..
My death waits like
A witch at night
As surely as our love is bright
Let's not think of that, or the passing time... But whatever lies behind the door
There is nothing much to do...
Angel or devil, I don't care
For in front of that door...
There is you.


A,και το οτι θέλω HiFi.

Read more...

Hey wait,I've got a window in the back of my head if you need to escape....

Oh no love! you're not alone
You're watching yourself but you're too unfair
You got your head all tangled up but if I could only
Make you care
Oh no love! you're not alone
No matter what or who you've been
No matter when or where you've seen
All the knives seem to lacerate your brain
I've had my share, I'll help you with the pain
You're not alone........

Read more...

You have to Want to see it.

Are you watching closely?

Κάπου είχα δει γραμμένη την εξής φράση:

Is it the choices we make,or the chances we take,that determine our destiny?

Well,what do you think?

Read more...

There's only one song,left in my mind...

Είναι περίεργο να βιώνεις απώλειες υλικές μα όχι υλικές.Μια θέα απο ένα μπαλκόνι,ένα παιδικό παιχνίδι κρεμασμένος πάνω σε δέντρα που δεν υπάρχουν πια,λερώματα σε λακούβες που πνίγηκαν στο τσιμέντο.

Εύχομαι κάθε φορά που κάποιος θα πήγαινε να καταστρέψει τις παιδικές αναμνήσεις μου να σκεφτόταν αυτο που αγαπάει περισσότερο στη ζωή του.Ίσως καταλάβαινε γιατι τον θεωρώ τόσο μεγάλο γουρούνι.

Φφφφ αυτά τα δεσίματα με το παρελθόν.

Υδροχόος γαρ...

Read more...

That which matters most

Η μοίρα μερικών ανθρώπων είναι λες και τους περιμένει στο επόμενο στενάκι να τους πάρει απ' το χέρι και να τους οδηγήσει απο την μια απίστευτη κατάσταση στην επόμενη,παντα πανω στον σωστό δρόμο.

Οι καλοί φίλοι είναι σαν το παιδί που φεύγει απο το σπίτι.Θα το αφήσεις να φύγει για να πραγματοποιήσει τα όνειρά του, αλλα πάντα θα του λες να πάρει μπουφάν κι ας είναι καλοκαίρι.

Read more...

10 λεπτά ακόμα και...

Κλείσε τα μάτια.

Δέκα λεπτά ακόμα και θα φύγουμε απο 'δω.

Έι,μην κρυφοκοιτάς.

Δέκα λεπτά ακόμα και θα 'μαστε ελεύθεροι.
Θα μιλάω και θα με ακούς,θα με ακούνε όλοι.
Δέκα λεπτά ακόμα και θα γνωρίσουμε τον κόσμο μας,ανθρωποι και χαμόγελα και μουσική και χρώματα φευγάτα.

Χαμογέλασε!Δέκα λεπτά ακόμα και θα δείς τα όνειρα σου απλωμένα εμπρός σου,χωρίς να κουραστείς καθόλου.Θα ζωγραφίσω για σένα σκοπούς και επιθυμίες,θα γκρεμίσω προκαταλήψεις και φοβίες.

Και θα φύγουμε απο εδώ.

Δέκα λεπτά ακόμα και θα δεις ό,τι βλέπω,και θα δω ό,τι βλέπεις.

Νύχτωσε πια.Άνοιξε τα μάτια.Έτσι κι αλλιώς έχω σπάσει το ρολόι μου.

Δέκα λεπτά ακόμα....

Read more...

The man who sold the world

"I laughed and shook his hand, and made my way back home
I searched for a foreign land, for years and years I roamed..."

-The man who sold the world

Η "χώρα" που ψάχνει ο καθένας μας είναι διαφορετική,γι' αυτό και είναι αδύνατον να καταλάβεις γιατί θέλουν οι άνθρωποι τα πράγματα που θέλουν.

Η δική μου χώρα είναι κάπου ανάμεσα στις ανθισμένες νερατζιές των στενών του Γκαζιού,στον αντικατοπτρισμό της πανσέληνου στα νερά του Πειραιά και στο πάθος που βρίσκω μεσα σε αυτή την ζωή,όπως και αν αυτό εκφράζεται.

Ο πατέρας μου ανεβαίνοντας απ' τον κήπο σήμερα μου είπε :"Η πορτοκαλιά έχει άνθη,αλλα αυτά πέφτουν πριν ανοίξουν.Κρίμα τόσο λίπασμα."

Το μυαλό μου πήγε αμέσως στην ταινία που είδα πριν λίγες μέρες,το Velvet Goldmine,η οποία συγκαταλέγεται χωρίς αμφιβολία στις καλύτερες ταινίες που έχω δει.

"I knew I should create a sensation, gasped the Rocket, and he went out."-Brian Slade

Star της Glam Rock στο Λονδίνο του 70,ο Brian Slade σκηνοθετεί τον θάνατο του,δίνοντας τέλος στην καριέρα του πάνω στο αποκορύφωμά της.Με την αποκάλυψη της αλήθειας οι οπαδοί του τον αποκηρύσσουν και το αστέρι του σβήνει για πάντα καθώς ο κόσμος ετοιμάζεται να δεχτεί την νέα μόδα της εποχής.Μια σκηνή που τόλμησε να προκαλέσει την κοινωνία σε πολλά επίπεδα,η εποχή του glitter και του motto "everybody's bisexual" καταρρέει αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση.

Rock music has always been a reaction against accepted standards. And homosexuality has been going on for centuries. At the moment having a 'gay' image is the 'in' thing, just like a few years ago it was trendy to wear a long gray coat with a Led Zeppelin record under your arm.

Είναι αυτή η γλυκιά παρακμή,το ανθάκι πορτοκαλιάς που δεν κατάφερε να ανοίξει,τα πράγματα που προκάλεσαν μα δεν άγγιξαν τον κόσμο όσο οι εμπνευστές τους θα ήθελαν.

Είναι η δίψα του κόσμου για ελευθερία σκέψης,και μέσα απο αυτήν για κάθε είδους ελευθερία.Όλες οι επαναστάσεις μας,μεγάλες και μικρές,λαμπερές και μαυροντυμένες,καθημερινές και περιστασιακές,όλες ψάχνουν για τη δική μας "χωρα".

Δεν πιστεύω πως το λίπασμα που ρίξαμε στην πορτοκαλιά πήγε χαμένο.Δημιούργησε έστω και για λίγο πολλά όμορφα λουλούδια,ακόμα και αν ελάχιστοι πρόλαβαν να τα δουν πριν αυτά πέσουν στο έδαφος,λίπασμα για τις επόμενες ανθοκομικές μας "επαναστάσεις"...

Και επειδή έχω σκάσει να δείξω αυτό το βίντεο σε όλο τον κόσμο αλλα φοβάμαι το κράξιμο,here it is...
The man who sold the world-Velvet Goldmine

Read more...

Νο my heart will never be far from here...

Θυμάμαι τις μέρες που η μεγάλη λεύκα στο χωριό ήταν ζωηρή, και μου προκαλούσε φτέρνισμα κάθε άνοιξη με τα χνουδάκια της που ταξίδευαν στον άνεμο. Tότε που ο Ξηριάς είχε νερό που έτρεχε ανάμεσα στα πλατάνια,και πλατσουρούσα τα πόδια μου στο νερό μαζι με τις σαγιονάρες, με αποτέλεσμα να γίνομαι ένα μαύρο χάλι πατώντας το χώμα στον γυρισμό για το σπίτι...

Θυμάμαι τις μέρες που ο μπαμπάς είχε μια μεγάλη, βαριά κάμερα και έβρισκε την ανατολή συναρπαστική,οπότε στην Αθήνα τα 10/30 βίντεο που βλέπαμε ήταν διαφορετικές ανατολές.Θυμάμαι οτι το πιο σημαντικό πράγμα να δείξω στην κάμερα για να πάρω μαζί στην Αθήνα, ήταν τα σαλιγκάρια που μάζευα μετά τις βροχές,και οι μαργαρίτες που περνούσα για χαμομήλια...

Θυμάμαι ,πρίν πέσει ο δρόμος για το υδραγωγείο (που περνούσε μέσα απο βουνά),πως είχα χαθεί με τα παιδιά της παρέας και μας κυνήγησαν κάτι τσοπανόσκυλα,αναγκάζοντας μας να καβαλήσουμε το βουνό και να δούμε το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα της ζωής μας...

Θυμάμαι τον μπάμπι το λούτρινο ελαφάκι μου πρίν του τραφήξει το κεφάλι ο ξάδερφός μου και το αφήσω στο ράφι, θεωρώντας το νεκρό.Θα χάρηκε ο καήμενος,τον τραβολόγουσα παντού,μερικές φορές δεμένο απ' τον λαιμό,γιατι περίμενα να περπατήσει...

Τώρα η λεύκα που έζησε τοσα χρόνια πριν απο εμένα μοιάζει στα τελευταία της,και θα πρέπει να βρω άλλον λόγο να φτερνίζομαι.Η κάμερα έσπασε, και γω δεν μαζεύω πια σαλιγκάρια ούτε μαργαρίτες.Το ποτάμι στέρεψε και δεν κυκλοφορώ πια με σαγιονάρες.Τώρα δεν περιμένω να περπατήσει ο μπάμπης...όχι επειδή εκείνος γέρασε,αλλα επειδή εγώ δεν πιστεύω πια πως θα τα καταφέρει...



Αλλά πάλι,ίσως να θέλει απλά ένα χεράκι ακόμα...

Read more...

Oh wind chimes, crystal wind chimes....

Μικρές μου κρυστάλλινες καμπανίτσες,φέτος πρώτη χρονιά που δεν μου θυμίζετε φθινόπωρο. Ή πρώτη φορά που το φθινόπωρό μου αγάπησε τόσο πολύ την άνοιξη. Κι αν η νύχτα αυτή δεν ήταν τόσο ανοιξιάτικη, θα έλεγα πως μπορεί να κάνω λάθος.

Μα σαν κοιτώ το φεγγάρι,ξέρω πως το τραγούδι σας για μένα απόψε είναι διαφορετικό,σαν την γλυκιά ψύχρα στην αρχή τούτου του Φλεβάρη...

Δεν νοσταλγώ πια το φθινόπωρο.Είναι καλοκαίρι στην καρδιά μου,μικρές μου καμπανίτσες...




So the jewel of jeopardy
Shines with each dangerous step
So unsure of what we've become
What we have and what we have left...

Read more...

Μια έκθεση για την Ε.

Στην Τετάρτη δημοτικού μου είπες πως δεν ξεκινάμε τις προτάσεις με "και",ούτε "εγώ".Μου είπες πως πρέπει να βάζω πιο συχνά τελεία.Τελεία,όχι άνω τελεία.Απορούσες τι μανία είναι αυτή με την άνω τελεία.Ούτε εγώ δεν ήξερα.Μάλλον ήταν πιο συμπαθητική απο το κόμμα και σίγουρα πολύ πιο συμπαθητική απο την κανονική τελεία.

Σταμάτησα τα "εγώ" και τα "και" σχετικά εύκολα.Το πρόβλημα με τα θέλω όμως μου γέμιζε την έκθεση διορθώσεις.Έλεγα πως κάποια στιγμή θα βαρεθείς και θα νικήσω.Άλλωστε τι είναι αυτα τα "πρέπει" "καλό θα ήταν" και "θα έπρεπε" που ξαφνικά θέλαν να φάνε το ρηματάκι μου;

Μου είπες πως πλέον μιλάμε γενικά,δεν είναι για εμάς το θέμα της έκθεσης.Μα εμένα ρωτάς τι νομίζω ,γιατι δεν είναι προσωπικό;;Τελικά δεν βαρέθηκες να διορθώνεις και εγώ τσαντίστηκα με τα "πολύ καλά" αντί για "άριστα".Γιατι για μένα ήταν προσωπικό.Για μένα ήταν όλα προσωπικά...

Εγώ,θέλω να γράψω μια έκθεση ακόμη.Πάμε λοιπόν...

Μάλλον έχω πρόβλημα με τον χαρακτήρα μου,δεν εξηγείται αλλιώς.Διαφωνώ με τις απόψεις και τα όνειρά μου.Θέλω και δεν θέλω,χωρίς να καταλήγω κάπου.

Θέλω να κάνω πολλά πράγματα.Βαριέμαι υπερβολικά να κάνω πάνω απο δύο ταυτόχρονα.Θέλω να ζήσω μια ζωή χωρίς σταθερότητα,σε διαφορετικά μέρη και δουλειές κάθε χρόνο.Θέλω να πάρω το κωλοπτυχίο και να βρώ μια απλή δουλειά να παει στο διάλο.Θέλω να γίνω κατι διαφορετικό απ'την οικογένεια μου αλλά θέλω να μπορούν να ναι περήφανοι για μένα.Θέλω να μπορώ να πώ "μην κρίνεις" και να σταματήσω και γω να κρίνω.Θέλω να δεχτώ πως όλα έχουν αρχή και τέλος.Θέλω το δικό μου τέλος να είναι μια άνω τελεία.Θέλω να διαφέρω μα να ταιριάζω παντού.Θέλω να πετυχαίνω.Λατρεύω κάθε μου αποτυχία.Θέλω να ζώ με πράγματα που για τους άλλους δεν έχουν κανένα νόημα και να νιώθω πως οδηγούν τη μέρα μου.Θέλω να ζώ σε ενα παραμύθι νιώθοντας κάθε στιγμή της πραγματικότητας.Θέλω όλα να μείνουν ίδια χωρίς να μείνω πίσω.Θέλω όλα να αλλάξουν πριν βαρεθώ.Θέλω να καταλάβουν όλοι πως αυτά που θέλω δεν είναι λάθος.Θέλω το βάρος του λάθους που κάνω να είναι προφανές.

Θέλω να φύγω,μα θέλω να μείνω εδώ.

Θέλω να δω το "Jumper" γιατι ο Hayden ειναι μανούλι.Δεν θα το αντικρούσω αυτό το τελευταίο.

Read more...

She's been gone since yesterday
Oh I didn't care
Never cared for yesterdays
Fancies in the air

No sighs or mysteries
She lay golden in the sun
No broken harmonies
But I've lost my way

She had rainbow eyes
Rainbow eyes
Rainbow eyes...

Love should be a simple blend
A whispering on the shore
No clever words you can't defend
They lead to nevermore

Summer nights are colder now

They've taken down the fair
And all the lights have died somehow
Or were they ever there

No sighs or mysteries
She lay golden in the sun
No broken harmonies
But I've lost my way...

She had rainbow eyes......

Blackmore's night-Rainbow eyes

Read more...

Ένα λάθος ακόμη...

Λυπάμαι,γιατι κάθε φορά που δικαιολογώ είμαι λάθος, και κάθε φορά που κρίνω είμαι άδικη.Λυπάμαι που κρίνω, μα δεν κουράζομαι να δικαιολογώ.

Θα περιμένω την μέρα που θα έχω δίκιο να λέω πως δεν φταίς,
Θα ζητάω συγγνώμη κάθε φορά που δεν θα δείχνω την ανοχή που θα 'πρεπε...

Δεν υπόσχομαι πως δεν θα ξανακρίνω,μα ένα πράγμα είναι σίγουρο..

Σου χρωστάω ένα λάθος για το οποίο δεν θα ζητήσω εξηγήσεις.

Μερικοί άνθρωποι όσο μακρια κι αν φεύγουν,όταν γυρίζουν τα χαμόγελα θα είναι πάντα όπως παλιά.

Σου χρωστώ μια δικαιολόγηση ακόμα.

Read more...

Δρόμοι

Περίεργο πράγμα οι δρόμοι και οι διαδρομές.Πάντα περισσότεροι οι δρόμοι,πάντα λιγότερες οι διαδρομές.Δεν υπάρχει ένας που να οδηγεί σε όλα όσα θέλεις,και δεν υπάρχει χρόνος να πάρεις όλους τους δρόμους που θα ήθελες.

Αν υπάρχει κάτι που με μελαγχολεί, είναι το πόσο ξαφνικά λιγοστεύουν και ξανανοίγουν οι δρόμοι μπροστά μου.Και με απασχολεί διότι μπαίνω στην διαδικασία να σκεφτώ γιατί να συμβαίνει αυτό.

Κλείνουμε μόνοι μας τα μονοπάτια της ζωής μας;Μήπως τα κλείνουν αυτόματα κάποιες επιλογές μας;Ή μήπως είναι πάντα εκεί,αλλα δεν τολμάμε να τα δούμε;

Μια καλή μου φίλη είπε πως όλα είναι χάλια αυτήν την εποχή,ρώτησε αν ο θεός μας δοκιμάζει όλους κάποτε.Δεν ξέρω αν είναι ο θεός ή οι άνθρωποι.Δεν ξέρω αν είναι κάποιο τέστ ή κάποιο παιχνίδι.

Εμένα τα τέστ μου είναι όλα πολλαπλής επιλογής και όλα τα παιχνίδια ζάρια.Περιμένω τις εξάρες,και μέχρι να 'ρθουν συνεχίζω να προσπαθώ.'Αλλωστε τι είναι η ζωή,αν όχι μια εμμονή ερωτική;

Την αποδέχεσαι,την αποζητάς και τη λατρεύεις,ακόμα και όταν αυτή με μια κλοτσιά σε ρίχνει κάτω.Κάποτε θα την κερδίσεις,ή θα πεθάνεις για χάρη της...Ή και τα δύο...

'Οσο για τους δρόμους και τα μονοπάτια,φτάνει να θυμόμαστε πως αν και την άνοιξη κλείνουν απο τα χόρτα,τον χειμώνα θα μας περιμένουν ανοιχτά,ακόμα και αν είναι γεμάτα λάσπη...

καλή μας χρονιά

Read more...